20.03.1996 - 30.01.2007

BIGA
 z Zadziornego Gangu

rodowód

                             BIGA wcale nie miała u nas zostać, urodziła się w pierwszym miocie Psotki, a w tym czasie mieszkaliśmy w bloku, na 12 piętrze. No, ale ona postanowiła zamieszkać u nas na zawsze: wszystkie szczenięta spały w kojcu, a Biga zawsze wychodziła i przytulała się do pańcia! No i jak pańcio miał  ją sprzedać?! Więc została i nie żałowaliśmy tego nigdy.
                               W przeciwieństwie do swojej mamy uwielbiała gości: przecież każdy gość to następne ręce do głaskania i następne kolana, na których można się położyć. No, oczywiście, gość może wejść tylko za pozwoleniem pani, ale potem już należy do Bigi.... Mamą Biga była wspaniałą; kiedyś nawet mało nie doprowadziła mnie do zawału z tego powodu! Kojec ze szczeniętami był ustawiony w naszej sypialni - a maluchy miały ok.1 tygodnia - i zgasło w piecu. Nas nie było w domu zrobiło się dość chłodno. Kiedy wróciłam, pierwsze co zrobiłam, to zajrzałam do kojca - był pusty !!!!! Maluchy i ich mama wyparowały! Co się okazało? Wszystkie oseski leżały w moim cieplutkim łóżku pod kołderką...
                               Bigusia nigdy się nie zdenerwowała - jeden, jedyny raz widziałam ją z zębami na wierzchu i sierścią w pionie - przyszedł pewien pan naprawić lodówkę. To, że przyszedł, to pół biedy, w końcu gość jak każdy inny. Ale zrobił wg Bigi rzecz niewybaczalną - chwycił lodówkę i chciał ją zabrać! Lodówkę! A przecież wiadomo, że lodówka to podstawa bytu psa, pies może "ogłuchnąć" na każde wołanie, ale jak się otwiera lodówkę, to zawsze melduje się tuż przy drzwiach. I najlepiej jakby można było od razu wetknąć nos do środka. Bigusia nie wytrzymała profanacji i to był jedyny raz, kiedy widziałam ją naprawdę mocno rozgniewaną.
                                  Biguchno - byłaś z nami prawie 11 lat, zawsze wesoła, zawsze pogodna, niekonfliktowa. Odeszłaś na moich rękach, serce boli, ale przynajmniej już nie cierpisz. Biegaj sobie za tęczowym mostem zdrowa, silna i radosna jak dawniej. Dziękuję ci za te wszystkie, cudowne lata....

22.04.1994 - 15.09.2008

JOGA - PSOTKA z Głębi Kortu
imię domowe :    PSOTKA

rodowód

                              Psota była naszym pierwszym psem, z którym zaczęliśmy przygodę z wystawami: wciągnęło nas to chyba na zawsze. Przyjechała da nas w czerwcu 1994 roku, kiedy to mój Maciek miał niecałe 3 lata, a Michał  ponad 9. Michał traktowała właściwie jak każdego dorosłego członka stada, Maciek był dla niej "szczeniakiem" - sama jeszcze smarkata, pilnowała go na każdym kroku. Mowy nie było by na spacerze dziecko odeszło ode mnie - wg niej - za daleko: głuchła na wszelkie moje wołania, ona pilnowała dziecka. Zasypiali razem, bawili się razem, nie odstępowała go na krok, do czasu aż sama została mamą, a Maciek miał  5 lat.
                              Jej charakter był  typowy dla pinczera średniego ; " ja, owszem, toleruję gości, skoro pani was wpuściła, ale proszę się zanadto nie spoufalać ". Nigdy nikogo nie zaczepiała i unikała zaczepiania przez innych. Jedyny wyjątek stanowią koty, ale to dlatego, że we wczesnej młodości spotkała dziką kotkę, która miała młode - skończyło się celnym i mocnym pacnięciem w nos, no i na zawsze pozostał potworny uraz do kotów. Ale poza tym była cudowna, bardzo zrównoważona, posłuszna, a jednocześnie potrafiła się bawić jak rozbrykany szczeniak. Pamiętam jak urodziła się u nas BIGA i została, Psota uczyła ją wszystkiego, kopać dziury, przynosić patyki, a nawet nas słuchać!! Wystarczyło, że dwa razy zawołałam Bigę i ona nie przyszła, to Psota podbiegała do nie i szarpała za kark: mała bardzo szybko załapała, że nieposłuszeństwo wobec nas raczej jej się nie opłaca...
                                 Przeżyła swoją córkę Bigę o 20 miesięcy, nawet jak już mocno chorowała, zawsze wyszła się przywitać i podstawiała łepetynę do głaskania. Ciężko nam bez niej szczególnie dlatego, że była z nami pierwsza i to przez ponad 14 lat. Dała nam wiele radości, nauczyła wiele i pozostawiła po sobie niezatarte wspomnienia. Żegnaj, Psotko...